liverpool’a karşı kendi evimizde oynayacağımız bir şampiyonlar ligi maçı öncesi en ufak bir heyecan, neşe duymamamın sebebi ben değilim. benim ümitsizliğim, şımarıklığım, doomscroller olmam değil. liverpool’un şu an belki dünyanın en iyi takımı olması değil. başta barış olmak üzere oyuncularımızın odak kaybetmesi değil. şampiyonlar liginde ilk golünü altıncı, ilk galibiyetini onikinci maçında alabilmiş takımımızın şanlı tarihi de değil.
sebebi sadece kendisi.
bizi “aralık ayında atletle koca adamların karşısına dikilip sizi bu mahalleye katarım diyen el kadar bir çocuk”tan, bayern maçında iyi oynadık diye eziklenen “cebi dolu yüreği kof site ergeni”ne çeviren okan buruk’un bizzat kendisi.
maçtan önce negatif basmak istemezdim ama en çok bu yüzden onu affedebileceğimi sanmıyorum.
karşılaşmada başarılar dilerim.