umudumu yitirmek üzere ellerim başımın arasında maçı takip ediyordum. bats’ın direkten dönen topunda yerlere attım kendimi neden osimhen’i görmüyorsun diye. tam o anda pozisyonun tekrarında ofsayt olduğunu fark ettim. umut doğdu içime. gol olmamasına sevindim anlık. sonrası malum.
konuşulacak çok şey var. son 4 maçta 9 gol yedik. sahada hem bireysel hatalar hem de bizim seviyemizde olmadığını düşündüğüm isimler var. sakinleşelim önce. sonra galatasaraylılığımızın gereği olarak en mutlu günümüzde en sert eleştirileri getiririz hep birlikte.
canlı şahitlik ettiğim en epik maçlardan biri oldu. aldığımız maçı verdik ve tekrar aldık. sezonun kırılma anlarından biri oldu kesinlikle. 70’ten sonra pili bitmesine rağmen her şeyini bırakan oyuncu grubundan razıyım.
hiç umutlanmadığım bir anda (hatta bir anda değil bayağı 2. yarının başından beri karamsardım) duran toptan golü bularak 4-3 kazandığımız tsl müsabakası.
artık savunma için okan hocaya bir şey demeye gerek yok. bu kadar çok sayıda bireysel hatadan gol yememizin teknik adamla hiç ilgisi yok. oyuncular biraz akıllı olacak. neyse ki bardakçı kendini affettirdi daha sonra.
ümit kıran maç. bizim değil, buraları okuyan yalısporluların hüzünden inim inim inlediğini hissediyorum. yenemezsiniz! ye ne mez si niz!
haramzadeler! şikeciler! yenemeyeceksiniz! yapınıza sapı takıp sezon sonu 11 sezondur olduğu gibi yine kanırta kanırta şampiyon cimbom yazdıracağız!
bana evde kafayı yediren, hop orda hop burda eden maç. bu kadar adrenalin bana fazla aslanlar, tamam müthiş maç oldu bazı etkenlerle (!) ama yani bu kadar da istemiyorum.*
43 yaşındayım üç ay sonra 44 olacağım galatasaray'ın bana her defasında hatırlattığı (çünkü unutuyorum) ve her defasında haklı çıktığı o şahane cümle yine aklıma geldi. (yalnızca bu maç bazında değil genel olarak düşün.)
"galatasaray, en çok, kendine inanmayan galatasaraylıları göt etmeyi sever."
nice galatasaray nesillerinin kulağına küpe olsun.
küpe nedir bkz: ne çok seviyoruz ulan seni galatasaray ne çok...
maçın analizi iyi yapılmalı. her takım 2 pas yaparak bizi eksik yakalıyor. tamam önde basmanın bazı sonuçları oluyor ama bu kadar da değil.
verdiğimiz ataklar bazen galibiyet sevincimizin önüne geçiyor.
atakları gol yiyerek savuşturma huyumuzdan yine vazgeçemediğimiz bir maç oldu.
keşke diyorum önemsiz bir maç olsa da yenilsek artık bu oyuncular üzerindeki nasılsa kazanırız laubaliliği belki kalkar.
son olarak da bize kanattan önce sert atletik defans ve bek lazım inşallah transferin ilk günü istanbula inmiş olurlar.
trabzon bu maç oynadığı futbolun çeyreğini fener maçında oynasa o maçı güle oynaya alırdı. adamlar o gün iki pas yapamadı, bu maç yer yer bize top göstermedi.
dünyada hiç bir takım, kendisine 4 koldan savaş açılmış bir futbol organizasyonuna karşı bu şekilde ayakta kalamaz.
real'e karşı şöyle bir maç yönetirseniz medyasıyla, lobisiyle kabus gibi çökerler üstüne.